صفحه نخست

فرهنگ و هنر

اقتصادی

عمومی

حوادث

سیاسی

علم و فناوری

اجتماعی

ورزشی

اخبار
چاپ
وِیژه شهادت سید الساجدین امام زین العابدین(ع)

حماسه‌آفرینی با دستان بسته

اسیران کربلا در بدو ورود به شهر کوفه با جمعیت انبوهی مواجه شدند که برای تماشای اسرا آمده بودند.

کد خبر : 5193

تاریخ انتشار : 08/09/1392 - 14:20


حماسه‌آفرینی با دستان بسته

به گزارش خط امید بهشهر _ از آنجایی که حضرت زین العابدین علیه السّلام در کربلا و در زمان اسارت اهل بیت رسول الله علیهم السّلام بیمار بودند؛ مسئولیت اسری به عهده عمه ایشان حضرت زینب کبری علیها السلام بود. در اینکه حضرت زینب سلام الله علیها از عصر عاشورا و در زمان اسارت آل الله تا مدینه نقش بی بدیلی ایفا نمودند بحثی نیست و جای هیچ شک و تردید نمی باشد. اما در این میان نباید از نقش امام چهارم شیعیان در افشاگری و حفظ حرم اهل بیت علیهم السّلام غافل شد. در این مجال به نمونه هایی از اقدامات این امام همام اشاره می‌شود.

بیدارگری وجدان های خفته 

اسیران کربلا در بدو ورود به شهر کوفه با جمعیت انبوهی مواجه شدند که برای تماشای اسرا آمده بودند؛ در تاریخ کربلا آمده است که:

وقتى كه نگاه اهل كوفه به اسیران‏ مظلوم افتاد ناله و گریه كردند، امام سجّاد علیه السّلام به آنها رو كرد و فرمود: «أتنوحون و تبكون من اجلنا؟ فمن الّذى قتلنا؟»، آیا شما به حال ما نوحه مى‏كنید و مى‏گریید، پس چه كسى ما را كشت؟(1)

سخنان افشاگرانه در میان مردم كوفه‏ قبل از اینکه اسرا را وارد مجلس ابن زیاد کنند اهل بیت علیهم السّلام در همان کوچه و بازارها برای مردم سخنرانی کردند. بعد از سخنان شیوای زینب کبری دختر امیر المۆمین علی علیه السّلام امام زین العابدین علیه السّلام برای مردم کوفه خطبه ای غراء خواندند. حضرت با معرفی خود از طریق پدرشان حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السّلام به مصائب کربلا اشاره کردند. و  از سوی دیگر کوفیان را به پیمان شکنی با امام حسین علیه السلام متوجه نموده و این عهد شکنی را مایه هلاکت آنان دانستند. گوشه ای از خطابه حضرت چنین است:

گفت: اى مردم هر كس مرا مى‏شناسد، احتیاج به معرفى نیست و هر كس مرا نمى‏شناسد، اینك من خود را معرفى خواهم كرد: من على بن حسین بن على بن ابى طالبم. من فرزند كسى هستم كه حرمت وى را رعایت نكردند و مالش را به غارت بردند. و اهل بیت او را اسیر كردند. منم پسر آن كس كه در كنار شط فرات بى‏آنكه از او خونى طلب داشته باشند و یا او حقى را پایمال كرده باشد سر بریدند. من فرزند كسى هستم كه با زجر و محنت وى را بكشتند، اما او صبر كرد و شكیبایى از خود نشان داد؛ و همین افتخار براى ما كافى است. اى مردم سوگند مى‏دهم شما را به خدا، آیا فراموش كردید كه شما نامه‏ها براى پدر من نوشتید و چون به سوى شما آمد، به او خدعه و نیرنگ زدید. شما با پدرم عهد و پیمان بستید و با وى بیعت كردید، اما بیعت خود را شكستید و او را به قتل رساندید. پس هلاكت بر شما باد و با این توشه‏اى كه به آخرت فرستادید هلاكت بر شما باد...(2)

تأثیر خطبه امام بر مردم کوفه

 در این هنگام بود كه صداى آنان از هر سو به سرزنش خویشتن به آسمان برخاست و پاره‏اى به پاره‏اى دیگر مى‏گفتند: اى واى بر ما! دریغ و درد بر ما! اى افسوس بر ما! و برخى نیز به دیگران گفتند: واى بر شما كه ندانسته خود را نابود ساختید و با كشتن فرزندان ارجمند پیامبر و به بند اسارت كشیدن بازماندگان آنان، خود را در خور سخت‏ترین كیفرها ساختید! آن گاه امام سجّاد علیه السّلام به روشنگرى خود ادامه داد.(3)

پاسخ قاطع به شبهه شیطان

[آنگاه ابن زیاد] به علىّ بن الحسین علیهماالسّلام نگاه كرد و گفت: اسمت چیست؟

فرمود: من علىّ بن الحسین هستم!

گفت: مگر نه این است كه خدا، على بن الحسین را كشته است؟!

[امام سجاد علیه السّلام‏] سكوت كرد.

ابن زیاد گفت: چه شده؟! چرا سخن نمى‏گویى؟!

[حضرت سجاد علیه السّلام‏] فرمود: برادرى داشتم كه او هم علىّ خوانده مى‏شد، و مردم او را كشتند! [ابن زیاد] گفت: خدا او را كشته است!

[دیگر بار نیز] على [بن حسین علیه السّلام‏] سكوت كرد.

[ابن زیاد] گفت: چه شده چرا صحبت نمى‏كنى؟!

فرمود: «اللَّهُ یَتَوَفَّى الْأَنْفُسَ حِینَ مَوْتِها» «خدا جانها را هنگام مرگشان مى‏گیرد»، «وَ ما كانَ لِنَفْسٍ أَنْ تَمُوتَ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ». «هیچ نفسى جز به إذن خدا نمى‏میرد

[ابن زیاد] گفت: و الله تو از آنهایى! [سپس به مرّی بن معاذ أحمرى گفت:] واى بر تو، بكش او را!(4)

منطق امام آن قدر محکم بود که ابن زیاد جز اینکه دستور قتل حضرت را بدهد در برابر آن جوابی نداشت؛ هر چند با فداکاری عمه ایشان زینب کبری علیهاالسّلام نتوانست به قصد شوم خود برسد.

خلع سلاح مدبّرانه دشمن

 یزید نیز همچون ابن زیاد کشتن امام حسین علیه السّلام و اصحابش را به خدا نسبت می دهد. امام نیز پاسخ قرآنی به این شبهه می دهد:

«یزید متوجّه امام سجّاد علیه السّلام مى‏شود و مى‏گوید: اى على كار خداوند با پدرت حسین را چگونه دیدى؟

امام سجّاد علیه السّلام مى‏فرمایند: قضاى خداوند پیش از خلقت آسمان و زمین را دیدم!

یزید با چند نفر از حضّار مشورت مى‏كند، آنها قتل او را پیشنهاد مى‏كنند!

زین العابدین علیه السّلام مى‏فرماید: اى یزید اینان نظرى دادند بر خلاف آنچه كه همنشینان فرعون نظر دادند هنگامى كه درباره موسى و هارون با آنان مشورت كرد، آنها گفتند: «موسى و برادرش را رها كن، فسّاق هم فرزندان انبیاء را به قتل نمى‏رسانند».

پس یزید امساك كرد.(5)

حضرت با تشبیه کردن کار یزید با کار فرعون به او می فهماند که او و مشاورانش از فرعونیان نیز پست تر اند. و اینکه اگر مرا بکشی فسق خود بیش از پیش آشکار می شود. از این رو یزید را خلع سلاح کرد.

تأثیر کلام امام

امام سجّاد علیه السّلام اجازه سخن گفتن خواست. یزید گفت: آرى به شرط آنكه ناسزا نگوئى. امام سجّاد علیه السّلام فرمودند: تو در جائى هستى كه مثل من نمى‏تواند ناسزا بگوید، سپس فرمودند: چه گمانى به رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله دارى اگر مرا در این حال ببیند.

یزید دستور مى‏دهد كه غل را باز كنند.

یزید به خطیب دستور مى‏دهد كه ثناى معاویه را بگوید و به امام حسین علیه السّلام و آل او دشنام دهد، خطیب دشنام‏گوئى به امام على علیه السّلام و امام حسین علیه السّلام را افزون مى‏كند، امام سجّاد علیه السّلام فریاد مى‏زند: رضایت مخلوق را در برابر غضب خالق خریدى، پس نشیمنگاه خود را از آتش پر بدان .(6)

فرازی از خطبه امام عارفان در مجلس بیگانگان

من فرزند كسى هستم كه به خون خود آغشته شد، من فرزند ذبح شده در كربلا هستم، من فرزند كسى هستم كه تمامى پریان در تاریكى بر او گریستند و پرندگان آسمان بر او نوحه مى‏كنند.

در اینجا ضجّه مردم به گریه بلند مى‏شود، یزید از فتنه ترسید، به مۆذّن دستور داد كه اذان نماز را بگوید، مۆذن مى‏گوید: اللّه اكبر.

امام سجّاد علیه السّلام مى‏فرمایند: خداوند بزرگتر جلیل‏تر، عالیتر و كریمتر از آنست كه ما بترسیم یا بر حذر باشیم.

مۆذّن مى‏گوید: أشهد أن لا اله الّا اللّه.

امام سجّاد علیه السّلام مى‏فرمایند: آرى با هر شهادت‏دهنده‏اى شهادت مى‏دهم كه هیچ معبودى جز او نیست و پروردگارى غیر او وجود ندارد.

مۆذّن مى‏گوید: اشهد ان محمدا رسول اللّه.

امام سجّاد علیه السّلام به مۆذّن مى‏فرمایند: به حقّ محمّد صلّى اللّه علیه و آله از تو مى‏خواهم سكوت كنى تا من این كلام را بگویم. آنگاه رو به یزید مى‏كنند و مى‏فرمایند: این رسول عزیز و كریم جدّ توست یا جدّ من است؟ اگر بگویى جدّ توست همه حضّار و همه مردم مى‏دانند كه دروغ گفته‏اى، اگر بگوئى جدّ من است پس چرا پدرم را از روى ظلم و عدوان به قتل رساندى، اموال او را غارت كردى، زنان او را اسیر كردى، واى بر تو در روز قیامت هنگامى كه جدّ من دشمن تو باشد.

یزید بر مۆذن فریاد مى‏زند: براى نماز اقامه بگو، بین مردم همهمه مى‏افتد، گروهى نماز مى‏خوانند و گروهى متفرق مى‏شوند.(7)

پی نوشت:

1. ابن طاووس، على بن موسى - محمدى اشتهاردى، محمد، غم نامه كربلا / ترجمه اللهوف على قتلى الطفوف، 1جلد، نشر مطهر - تهران، چاپ: اول، 1377ش، ص 166

2. سید محسن امین عاملی، مترجم: علی حجتی کرمانی، سیره معصومان، تهران: سروش‏، چاپ دوم، 1376 ش‏، ج‏5، ص : 188

3. ابن نما حلى / مترجم على كرمى‏، در سوگ امیر آزادى، قم: حاذق، چاپ اول، 1380ش، ص 301    

4. . ابو مخنف كوفى، لوط بن یحیى - سلیمانى، جواد، نخستین گزارش مستند از نهضت عاشورا / ترجمه وقعة الطفّ، 1جلد، مۆسسه آموزشى پژوهشى امام خمینى - قم، چاپ: دوم، 1380 ش، ص 196

5. ترجمه مقتل مقرم، بیروت: مۆسسة الخرسان للمطبوعات، 1426 ق- 2007 م‏، ص : 254

6. همان، ص 255  

7. ترجمه مقتل مقرم ، ص 256 - 258

نویسنده : سید روح الله علوی
منبع : بلاغ

 

 

  

دیدگاه شما در مورد : حماسه‌آفرینی با دستان بسته

حماسه‌آفرینی با دستان بسته

  • آخرین اخبار
  • پربیننده ترین
  • rss
  • آرشیو

 

 

مبلمان ماهور بهشهر