صفحه نخست

فرهنگ و هنر

اقتصادی

عمومی

حوادث

سیاسی

علم و فناوری

اجتماعی

ورزشی

اخبار
چاپ
گفتگوی خط امید با پیشکسوت عرصه خبر بهشهر:

آرزو دارم در راه خبر بمیرم / لزوم اتحاد مسئولین و خبرنگاران بهشهری برای آبادانی شهر

خبرنگاری پول چندانی نمی‌دهد فقط و فقط عشق و علاقه هست و این خبرها است که من را سرپا و زنده نگه داشته است که آرزو دارم در همین راه بمیرم.

کد خبر : 28730

تاریخ انتشار : 20/05/1394 - 11:11


آرزو دارم در راه خبر بمیرم / لزوم اتحاد مسئولین و خبرنگاران بهشهری برای آبادانی شهر

به گزارش خط امید، به مناسبت روز و هفته تجلیل از خبرنگاران که از ۱۴ الی ۲۰ مرداد‌ماه نامگذاری شده گفتگویی صمیمی‌و خواندنی با پیشکسوت این عرصه آقای بلال کشاورزیان داشتیم که در زیر می‌خوانید.

 

خط امید- سلام آقای کشاورزیان لطفا خودتان را برای مخاطبان ما معرفی کنید؟
با سلام و تبریک به مناسبت روز و هفته خبرنگار به همه همکاران و تلاشگران عرصه آگاهی و حقیقت، بلال کشاورزیان ۶۸ سال سن دارم و خبرنگار صدا و سیما، کیهان و مطبوعات هستم.

خط امید- شغل اصلی شما خبرنگاری است یا شغل دیگری دارید؟
شغل اصلی من دبیر ریاضی آموزش و پرورش شهرستان بهشهر است و ۳۲ سال هست که کار خبر انجام میدم و ۱۶ سال هم در مطبوعات هستم.

 

خط امید- چه شد که وارد عرصه خبر شدید؟
علاقه و عشق خاصی به این حرفه داشتم، در دوران مدرسه و دبیرستان تئاتر بازی می‌کردم و میان پرده داشتم و سر صف مدرسه هم برای دانش آموزان از زندگی‌نامه بزرگان و مشاهیر سخنرانی می‌کردم .
 

خط امید- یادتان هست چه زمانی وارد این حرفه شدید؟
تازه انقلاب پیروز شده بود و خبرنگار می‌خواستند و شرط ورود معرفی پنج ارگان بود، من در آن زمان در دادگاه انقلاب، استانداری، ارشاد، شهرداری و نماینده دادستان مشغول به کار بودم، حدودا در سال ۶۱ در صدا و سیما مشغول به کار شدم.
 

خط امید- بهترین و بدترین خبرهایی که مخابره کردید چه بود؟
ابتدا از بدترین خبر می‌گویم که سختی و خطرات حرفه خبرنگاری است، دو سال گذشته یادواره شهدای روستای یخکش بخش یانه‌سر بهشهر بود که با سه کارمند فرمانداری با یک ماشین دو کابین با راننده برای تصویربرداری به این روستا رفتیم بعد از اتمام کارو برگشت چند کیلومتر که از یخکش خارج شدیم به خاطر ضعف دید راننده از مسیر اصلی خارج شدیم و ماشین به دره سقوط کرد که خوشبختانه شاخه‌های درختان باعث سقط به عمق دره شد، خبرنگار همیشه با استرس و خطر مواجه است، بهترین خاطره این که هر روزی که خبر تهیه و برای پخش ارسال می‌کنم، وقتی غروب روی آنتن می‌‌رود برای من بهترین خبر محسوب می‌شود.
 

 

خط امید- بهترین خاطره شما در طول کارتان چیست؟
همیشه در کار ارسال خبر تشویق یا توهین وجود دارد و سختی‌های زیادی باید تحمل شود، ولی همه خبرهای من برام خاطره انگیز است و با آنها زنده هستم.
 

 

خط امید- وضعیت مالی و درآمد اصحاب رسانه چگونه است؟
این حرفه هیچ پول و درآمدی ندارد فقط کار زیبای است و عشق و علاقه می‌خواهد، من درآمدم از آموزش پرورش کسب می‌شود خبرنگاری پول چندانی نمی‌دهد فقط و فقط عشق و علاقه هست و این خبرها است که من رو سرپا و زنده نگه داشته است و آرزو دارم در همین راه بمیرم.

 

خط امید- برای جوانان و کسانی که تازه وارد این حرفه می‌شوند چه توصیه‌ای دارید؟
اگر عشق دارند وارد شوند برای پول و مادیات اگر می‌خواهند به دنبال این حرفه بروند باید گفت کاری نیست که تأمین کننده مخارج زندگیشان باشد.

 

خط امید- چه زمانی یک خبرنگار، موفق است؟
خبرنگار نباید وابسته به هیچ فرد یا شخصیتی باشد، من در طول عمر خبرنگاری نه چپ و نه راست بودم برای مملکتم و نظام مقدس جمهوری اسلامی‌کار کردم، خبرنگار باید رسالت خود که رسالت انبیا است رو حفظ کند و باید برای مردم و کشورش کار کند، که اگر این طور باشد یقینا موفق خواهد بود.

 

خط امید- مشکل فعلی بهشهر چیست؟
در شهرستان بهشهر با مشکلات زیادی روبرو هستیم ازبزرگترین مشکل بیکاری جوانان و مشکلات دیگر از جمله اینکه بعد از سال‌های متوالی برنامه کمپوست و تبدیل زباله به زباله صنعتی هنوز کامل نشده، تله کابین، نبود کشتارگاه صنعتی و اینکه عمران و آبادانی که در شهرهای بزرگ وجود دارد در شهرستان بهشهر وجود ندارد .

 

خط امید- از نگاه یک خبرنگار چرا بهشهر پیشرفت ندارد؟
نمیدانم چه کسی را مقصر بدانم، در بهشهر همه به دنبال کار خودشون هستند اما مسئولین و خبرنگاران باید دست به دست هم بدهند برای آبادی و عمرانی و پیشرفت هرچه بیشتر و بهتر برای این شهرستان کار کنند.

 

خط امید- شما در طول سال‌های خدمت خود تعطیل شدن کارخانه چیت سازی و بیکاری دو هزار نفر کارگر را دیدید و اخبارش را کار کردید...
تقریبا سال ۸۲ بود که کارخانه تعطیل شد، من برای گرفتن خبر حضور داشتم، فکر می‌کنم یکروز چهارشنبه‌ای در دیماه بود کارگران خشمگین زن و مرد چوب بدست از کارخانه وارد خیابان شدند، در یک صحنه که مشغول تصویر گرفتن بودم یکی از چوب‌ها را به سمت من پرت کردند که نزدیک بود آن روز کشته بشم ، بعداز گذشت ۱۲ سال گفته شد کارگرها به حقوق خود رسیدند، من نمی‌توانم چیزی بگویم باید رفت و پرسید از خود کارگران که آیا به چیزی که میخواستند رسیدند یا خیر؟!!!!
 

 

خط امید- دردناک‌ترین خبری رو که در این سال‌ها داشتید چه بود؟
بدترین خبری که داشتم فوت آیت الله جباری بود، من ۳۰ سال با ایشان و در کنار ایشان بودم، با صبر و استقامت بالا در مقابل تهمت‌ها و سختی‌ها ایستاد، یک انسان به تمام معنا کامل و شجاع، در نماز جمعه جمعیت زیادی شرکت میکردند و ایشان با علم و سواد بسیار بالا و صبوری خشن‌ترین افراد را هم آرام می‌کرد
خبر فوت ایشان برای من خیلی تلخ بود، مانند روزی که خبر فوت امام رو می‌خواستند بدهند برای من هم مانند آن روز بود، من تا شب قبل با ایشان در مراسمی‌بودم صبح ساعت ۷ داماد ایشان به من خبر داد، من باور نمی‌کردم و وقتی خواستم این خبر را به عموم مخابره کنم واقعا برام سخت و تلخ بود .

 

خط امید- حرف پایانی شما برای دوستان همکاران اصحاب رسانه چیست ؟
حرفه خبرنگاری حرفه انبیا است و خداوند به پیامبر گفته و ایشان خبرهای خداوند را به مردم می‌رساندند پس خبرنگاران با عشق و علاقه چشم و گوش جامعه باشند و برای ساختن بهتر و بیشتر شهرستان بهشهر تلاش کنند.

 



 

 

  

دیدگاه شما در مورد : آرزو دارم در راه خبر بمیرم / لزوم اتحاد مسئولین و خبرنگاران بهشهری برای آبادانی شهر

آرزو دارم در راه خبر بمیرم / لزوم اتحاد مسئولین و خبرنگاران بهشهری برای آبادانی شهر

  • آخرین اخبار
  • پربیننده ترین
  • rss
  • آرشیو

 

 

مبلمان ماهور بهشهر